Έχεις ποτέ νιώσει ότι υπάρχει μέσα σου ένα κομμάτι που το έχεις χώσει κάτω από το χαλί; Κάτι που δεν ταιριάζει με το «πώς πρέπει να είσαι» σαν άντρας; Ε, καλωσόρισες στον κόσμο της… σκιάς.
Μην τρομάζεις. Δεν μιλάμε για τίποτα μεταφυσικό, ούτε για κάτι κακό. Η «σκιά» είναι απλώς όλα εκείνα τα μέρη του εαυτού σου που κάποτε σου είπαν να μην τα δείχνεις: η θλίψη, η τρυφερότητα, ο φόβος, η ανασφάλεια, η ανάγκη για αγκαλιά.
Για κάποιο λόγο, μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι ένας άντρας πρέπει να είναι βράχος. Να μη μιλάει πολύ, να μη λυγίζει, να μη δείχνει «αδυναμία». Κι έτσι, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε, αρχίσαμε να καταπίνουμε κομμάτια του εαυτού μας. Και αυτά τα κομμάτια δεν χάνονται. Κάθονται σε μια γωνιά και περιμένουν. Ή, αν αγνοηθούν για πολύ, βγαίνουν στην επιφάνεια με τρόπους που δεν μας αρέσουν: θυμό, απομάκρυνση, εξαρτήσεις, μοναξιά.
Όχι, δεν φταις. Αλλά μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα.
Δεν χρειάζεται να γίνεις ψυχολόγος του εαυτού σου ή να μπεις σε βαριά φιλοσοφικά μονοπάτια. Αρκεί να αρχίσεις να παρατηρείς. Να ρωτάς τον εαυτό σου:
-
Πώς νιώθω στ’ αλήθεια σήμερα;
-
Γιατί νευρίασα τόσο πολύ με αυτό το ασήμαντο;
-
Τι φοβάμαι να πω;
-
Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπα “δεν είμαι καλά” και το εννοούσα;
Αυτό είναι σκιαδουλειά (ναι, μόλις επινοήσαμε λέξη).
Μερικά απλά βήματα για να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου:
Μην κρύβεσαι από τα συναισθήματά σου. Όλα είναι ΟΚ: και η λύπη, και η κούραση, και ο φόβος. Άνθρωπος είσαι, όχι μηχανή.
Μίλα με έναν φίλο. Όχι για μπάλα. Για σένα. Αν δεν το έχεις κάνει, θα σου αλλάξει τη ζωή.
Πήγαινε μια βόλτα στη φύση. Άκου τα πουλιά. Κάτσε σε ένα παγκάκι και σκέψου. Έχει απίστευτη δύναμη αυτή η απλότητα.
Γράψε κάτι. Οτιδήποτε. Δεν χρειάζεται να είναι ποίημα. Μια πρόταση, μια σκέψη, μια παραδοχή.
Μην παίζεις συνέχεια ρόλους. Δεν χρειάζεται να είσαι ο δυνατός, ο έξυπνος, ο cool, ο ανεπηρέαστος. Το πιο ωραίο είναι να είσαι ο εσύ.
Και γιατί να το κάνεις όλο αυτό;
Γιατί έτσι ζεις καλύτερα. Γιατί συνδέεσαι αληθινά με τους ανθρώπους σου. Γιατί γίνεσαι πατέρας, σύντροφος, φίλος, άνθρωπος που ακουμπάει και ακουμπιέται.
Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς πίσω από πανοπλίες.
Δεν είναι αδυναμία να είσαι ευάλωτος. Είναι θάρρος.
Γιατί χρειάζεται δύναμη για να κοιτάξεις μέσα σου και να πεις «ναι, αυτός είμαι. Και μ’ αρέσω έτσι».
Αν θες μια αρχή, ξεκίνα απλά. Στην επόμενη κουβέντα που κάποιος σε ρωτήσει «τι κάνεις;», μη βιαστείς να απαντήσεις «όλα καλά». Πες του τι σκέφτεσαι. Όχι όλο — ένα μικρό κομμάτι. Ένα μικρό φως μέσα στη σκιά.
Και δες τι θα γίνει.