Αν είσαι σε σχέση – κανονική, με διάρκεια, με αγάπη και νεύρα, με κοινό Netflix – τότε ξέρεις. Το δύσκολο δεν είναι να την ξεκινήσεις. Είναι να τη συντηρήσεις. Όχι να την κρατήσεις απλώς ζωντανή (σαν φυτό με σταγόνες νερού), αλλά να την έχεις όρθια, υγιή, ζεστή και ανθρώπινη. Μια σχέση που να μη θυμίζει δημόσια υπηρεσία ούτε reality επιβίωσης.
Οπότε ναι, αν μπορούσα να αλλάξω κάποια πράγματα στον εαυτό μου, για να την κρατήσω ζωντανή, θα το έκανα. Όχι όλα – μην τρελαθούμε, να μείνω και λίγο εγώ. Αλλά κάποια ναι.
1. Θα άκουγα καλύτερα. Όχι απλώς θα άκουγα. Θα καταλάβαινα.
Ξέρεις τι σημαίνει πραγματικά να ακούς; Όχι να περιμένεις να τελειώσει για να πεις τη δική σου ατάκα. Ούτε να δίνεις «λύσεις». Το “άκουσέ με” δεν σημαίνει “λύσε με”. Σημαίνει “μπες στα παπούτσια μου, για πέντε λεπτά”. Ίσως και σε εκείνα τα άβολα με τα τακούνια.
2. Θα έπαιρνα πιο πολλές πρωτοβουλίες.
Όχι μόνο “τι ταινία να δούμε” και “τι να φάμε”. Αλλά και “πάμε ένα διήμερο χωρίς λόγο”, “έκλεισα εγώ το ραντεβού στον γιατρό που λέγαμε”, “ναι, θυμήθηκα να πάρω χαρτί κουζίνας”. Ξέρεις, τα ρομαντικά.
3. Θα ζήταγα συγγνώμη χωρίς “αλλά”.
“Συγγνώμη που νευρίασα, αλλά κι εσύ…” – λάθος. Μισή συγγνώμη, μισό πάθος. Αν έκανα λάθος, να το αναγνωρίσω. Χωρίς σενάριο απολογίας. Χωρίς προσπάθεια να σώσω το εγώ μου. Όσο πιο αυθεντικά γίνεται. Εκείνη το μυρίζεται το μισό-μισό.
4. Θα έβγαζα τα σκουπίδια χωρίς να μου το πει. Και θα ήμουν περήφανος.
Μικρά πράγματα, μεγάλα αποτελέσματα. Όταν κάνεις κάτι χωρίς να σου ζητηθεί, δεν είναι απλώς “καλό παιδί”. Είναι “είμαι μαζί σου, το βλέπω κι εγώ το σπίτι μας, το πρόγραμμα μας, τη ζωή μας”.
5. Θα ήμουν παρών στα δύσκολα – όχι μόνο στα γενέθλια και στις επετείους.
Όλοι λένε σ’ αγαπώ όταν έχει γλυκά, κεράκια και stories στο Instagram. Το θέμα είναι τι λες όταν εκείνη έχει άγχος, κλάματα, ανασφάλειες. Το θέμα είναι αν θα κάτσεις δίπλα της, χωρίς να πεις τίποτα. Αν θα φτιάξεις ένα τσάι. Αν θα μείνεις.
6. Θα της έλεγα πιο συχνά αυτά που νιώθω.
Επειδή εκείνη τα χρειάζεται. Και γιατί εγώ το έχω ανάγκη να της τα λέω. Όχι μόνο το “είσαι όμορφη” (που είναι). Αλλά και “είμαι περήφανος για σένα”, “μου αρέσει να σε βλέπω να γελάς”, “είσαι το καταφύγιό μου”.
Συμπέρασμα; Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ριζικά. Χρειάζεται να εξελίσσεσαι.
Όχι για να τη «κρατήσεις» – δεν είναι αντικείμενο. Αλλά για να σας πάτε παρακάτω. Με αυτογνωσία, με χιούμορ, με τσακωμούς που τελειώνουν σε αγκαλιές και με ματιές που θυμίζουν γιατί ξεκίνησες.
Οι σχέσεις είναι μαραθώνιοι, όχι σπριντ.
Και αν είσαι πρόθυμος να ρίξεις λίγο εγωισμό, να σηκώσεις λίγο περισσότερο “μαζί” – τότε ναι, είσαι ακόμα στο παιχνίδι.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πιο σέξι πράγμα που μπορείς να αλλάξεις… είναι η διάθεσή σου να προσπαθήσεις.