Όλοι το έχουμε κάνει: Παίζουμε το νέο μας Switch, με τα εντυπωσιακά γραφικά, τη ρεαλιστική φυσική εικόνα και τις ατελείωτες δυνατότητες. Και ξαφνικά… θυμόμαστε το καλό, παλιό, pixelated gaming. Ναι, εκείνα τα παιχνίδια που είχαν περισσότερους μπλε κύκλους από ό,τι οι ίδιοι οι ήρωες. Και πώς να το εξηγήσουμε αυτό; Γιατί δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα αγαπημένα μας Super Mario World, Sonic the Hedgehog και The Legend of Zelda – ακόμα κι αν το Switch είναι τεχνικά πολύ καλύτερο;
Η αλήθεια είναι απλή: Υπάρχει κάτι μοναδικό στο να παίζεις σε εκείνη τη χαριτωμένη, τετραγωνισμένη μορφή που το βλέμμα σου χρειάζεται δύο δευτερόλεπτα για να καταλάβει εάν πρόκειται για άνθρωπο ή απλώς… έναν άλλον χαρακτήρα του Tetris. Τα παιχνίδια του ‘90 δεν είχαν την πολυτέλεια των εκρηκτικών εφέ ή των φωτορεαλιστικών γραφικών, αλλά είχαν κάτι καλύτερο: Καρδιά. Και δεν το λέμε μόνο επειδή ήταν τότε τα παιδιά μας – οι αναμνήσεις που δημιουργήθηκαν είναι αδιαπραγμάτευτες.
Πόσες φορές έχεις γυρίσει πίσω στο Super Mario World και το ξεκίνησες για «μία τελευταία φορά»; Ακόμα κι αν η οθόνη σου είναι γεμάτη 3D περιπέτειες και εξωγήινους που μοιάζουν με αληθινούς ανθρώπους, τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει τη γοητεία του να τρέχεις με τον Mario και να τρως μανιτάρια για να μεγαλώσεις, ή να εκτοξεύεις fireballs σαν να μην υπάρχει αύριο. Το να παίζεις το παλιό Mario είναι σαν να παίρνεις τη σωστή, παλιά συνταγή για κέικ που ξέρεις ότι θα βγει τέλειο.
Αλλά δεν είναι μόνο η νοσταλγία. Είναι το γεγονός ότι τα παιχνίδια του ‘90 είχαν μία συγκεκριμένη «τόλμη» και έναν χαρακτήρα. Δεν χρειάζονταν 30 ώρες gameplay για να σε απορροφήσουν. Χρειαζόσουν 5 λεπτά για να μπεις στο κλίμα και μετά απλά ήξερες ότι η πρόκληση άρχιζε. Πόσο ωραία ήταν να βλέπεις την οθόνη να γεμίζει με τα pixels και να αναρωτιέσαι «Πώς καταφέρνουν να το κάνουν τόσο διασκεδαστικό»;
Το νέο gaming είναι τεχνολογικά άψογο. Αλλά το “90s gaming είχε κάτι απλό, κάτι που το έκανε να νoιώθει πιο ανθρώπινο. Και ακόμη κι αν το Switch μπορεί να σου δώσει τα καλύτερα 3D γραφικά και ατελείωτο gaming, ας είμαστε ειλικρινείς: Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε το Mario και το Sonic και πολλά άλλα – είναι περισσότερο από παιχνίδια. Είναι οι δικοί μας ήρωες, οι πρώτοι που μπήκαν στο σπίτι μας και ποτέ δεν μας άφησαν να φύγουμε!