Άσε κάτω το κινητό, άναψε τη μηχανή και σκέψου: γιατί το αμάξι ή η μοτοσυκλέτα σου σημαίνουν τόσα πολλά για εσένα; Είναι απλό. Δεν είναι μονάχα ένα μεταφορικό μέσο. Είναι ένας καθρέφτης της προσωπικότητάς σου, ένα ιερό μέρος σκέψης, ένα ψυχοθεραπευτικό κουβούκλιο – και, ναι, κάποιες φορές, ένας έρωτας με τέσσερις ή δύο τροχούς.
Όλοι οι άντρες έχουν αυτή τη μοναδική σχέση με το όχημά τους. Εσύ, για παράδειγμα, ξέρεις καλά ότι δεν μπορείς να αφήσεις άλλον να το παρκάρει χωρίς να ιδρώσεις από άγχος. Κι αν κάποιος τολμήσει να αλλάξει τα ραδιοφωνικά presets σου; Εγκληματική πράξη.
Η σχέση αυτή, όμως, έχει και τα συναισθηματικά της σκαμπανεβάσματα. Σου έχει τύχει να μιλάς στο αμάξι σου όταν δε σου παίρνει μπροστά; Να το χτυπάς ελαφρά στο ταμπλό σαν να καθησυχάζεις παιδί; Ή να του δίνεις παρατσούκλι, γιατί «ο Κεραυνός» ή «η Μαύρη Χήρα» έχουν ψυχή;
Όταν οδηγείς, δεν είσαι απλά ένας τύπος που πηγαίνει από το Α στο Β. Είσαι ο κύριος του δρόμου, ένας σύγχρονος καβαλάρης, ένας μοναχικός ήρωας σε ασφάλτινες περιπέτειες. Η μοτοσυκλέτα σου είναι η επέκταση του σώματός σου – το κράνος σου η στέψη σου, η εξάτμιση ο θρίαμβός σου.
Και ας είμαστε ειλικρινείς: υπάρχει κάτι ανεκτίμητο στη στιγμή που επιταχύνεις σε μια άδεια λεωφόρο τη νύχτα, το αεράκι στο πρόσωπό σου, η αίσθηση ότι για λίγα δευτερόλεπτα τίποτα δεν σε κρατάει κάτω. Αυτό μπορεί να σημαίνει ελευθερία. Αυτό είναι η τέχνη του να ζεις με χίλιες στροφές το λεπτό.
Αλλά μην ξεχνάς: όπως σε κάθε μεγάλη σχέση, χρειάζεται φροντίδα. Το όχημά σου σε προσέχει, εάν το προσέχεις κι εσύ. Το λαδώνεις, το πλένεις, του βάζεις premium βενζίνη όταν νοιώθεις γενναιόδωρος. Και ναι, κάθε μικρή γρατζουνιά πονάει σαν προσωπική προσβολή.
Στο τέλος της κάθε ημέρας, δεν είναι απλώς ένα μεταφορικό μέσο. Είναι η απόδρασή σου, η δήλωσή σου, η ελευθερία σου. Και γι’ αυτό, ό,τι κι αν οδηγείς, πάντα θα υπάρχει αυτός ο δεσμός: εσύ, το όχημά σου και ο ανοιχτός δρόμος.