Πολύ πριν η Kawasaki ταράξει τα νερά με την υπερτροφοδοτούμενη Ninja H2R και γράψει ιστορία ως ο πρώτος κατασκευαστής που παρουσίασε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα με supercharger, το πράσινο εργοστάσιο είχε ήδη πειραματιστεί με την ιδέα της αναγκαστικής τροφοδοσίας. Και μάλιστα αρκετές δεκαετίες νωρίτερα.
Το 1978, σε μια εποχή που η απόδοση άρχιζε να γίνεται το απόλυτο ζητούμενο, γεννήθηκε η Z1R-TC — μια μοτοσυκλέτα που πολλοί θεωρούν την πρώτη turbocharged παραγωγής στον κόσμο. Η βάση ήταν η Z1-R, ένα flagship μοντέλο που όμως δεν κατάφερνε να κερδίσει το εμπορικό ενδιαφέρον που προσδοκούσε η Kawasaki. Η λύση ήρθε από τον Alan Masek, πρώην στέλεχος της εταιρείας και ιδρυτή της Turbo Cycle Corporation.
Το concept ήταν απλό αλλά ριζοσπαστικό: οι μοτοσυκλέτες παραδίδονταν καινούργιες στην TCC, όπου εξοπλίζονταν με turbo Rajay, ρυθμιζόμενη wastegate, ενισχυμένη αντλία καυσίμου, boost gauge και νέα εξάτμιση. Το εργοστασιακό σύστημα τεσσάρων καρμπιρατέρ αντικαταστάθηκε από ένα single 38mm Bendix, δίνοντας στο σύνολο χαρακτήρα dragster.
Με πίεση στα 10 psi, η Z1R-TC απέδιδε περίπου 130 ίππους — εντυπωσιακό νούμερο για την εποχή. Όμως η δύναμη ήρθε χωρίς τις απαραίτητες αναβαθμίσεις σε πλαίσιο, φρένα και αναρτήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν μια μοτοσυκλέτα άγρια, απρόβλεπτη και απαιτητική, με έντονο turbo lag και σαφή όρια ασφάλειας.
Χωρίς εργοστασιακή εγγύηση και με τιμή αισθητά υψηλότερη από τη βασική Z1-R, η Z1R-TC παρέμεινε ένα niche δημιούργημα. Υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκαν περίπου 500 μονάδες συνολικά — σήμερα, όμως, θεωρείται συλλεκτικός θρύλος και ένα από τα πιο τολμηρά κεφάλαια στην ιστορία της μοτοσυκλέτας.